8u35 ik ben helemaal alleen. Het is niet erg, de koffie is nog niet daar.
8u45 ik draai een beetje rond. Geen deelnemers, ook geen koffie.
8u50 de eerste deelnemer komt aan. Moest ik nu een kwatong zijn vol met vooroordelen dan zou ik zeggen dat de eerste deelneemster de enige is uit een Nederlandstalige vereniging. Maar dit is helemaal de huisstijl niet, dus ik weerhoud me van dit soort stereotiep commentaar. De koffie laat op zich wachten
9u00 bijna iedereen is daar, enkel de koffie is nog niet op het appel. Het is vreemd die mensen. De meesten installeren zich op dezelfde plaats als verleden week. Is dat nog uit de schooltijd of heeft iedereen ZIJN plaats ? Ik zeg dat maar ikzelf zit ook op dezelfde plaats als verleden week.
9u15 we kunnen beginnen. Hamel, De lesgever, begint met het einde, met de navorming : « Op ons niveau, dit van de deelnemers, is het niet mogelijk de maatschappij te veranderen. Laten we beginnen met onszelf te veranderen en onze praktijken te veranderen. Laten we ons rekenschap geven dat er bronnen zijn zowel intern als extern. De opleiding kan helpen om netwerken te creëren, adresboeken, nieuwe projecten op te stellen ». STOP.
« Oei Oei lieve juffrouwen en jongeheren. Het is zeker mogelijk om nieuwe projecten op te stellen. De Coördinatie van de Schaarbeekse Sociale Actie (CSSA) is er ook daarvoor. Onze omstandigheden zijn de beste van de Schaarbeekse markt : een partenariaat van het verenigingsleven met het OCMW, ons richten op het kansarme publiek van Schaarbeek en de steun krijgen van een Begeleidingscomité. U zult niet beter vinden elders ». Aarzel niet om mij te contacteren als mijn aanbod, niet tijdelijk, u interesseert.
Laten we terugkomen op wat ons/u interesseert, de vorming tot een interculturele benadering. Hamel stelt het programma voor :
Wat is dat het interculturele, de identiteit van de cultuur ?
Analyse van gevallen, van beleefde situaties. Bijvoorbeeld : mag ik iemand aanraken of niet ?
De gevaren te veel te culturaliseren, de mensen en de situaties als folklore te bekijken.
Moet men een vrouw zijn om met een vrouw te werken ? U kunt op mij rekenen om een bijdrage te leveren in dat debat.
Religie, laďcisme, atheďsme.
Waar de grenzen stellen tussen privé-leven en openbaar leven.
Ben ik verplicht de wet te eerbiedigen als maatschappelijk werker ?
Al deze vragen en nog veel andere zijn de vrucht van de eerste ontmoeting tussen Hamel en de deelnemers.
Daarop volgt een klein moment om elkaar beter te leren kennen. Een klein karton om in te vullen waarop men spreekt over onze smaak.
Op muzikaal vlak is soulmuziek en het Franse chanson een echt succes (in wat publiciteit kunnen maken voor Balimurphy www.myspace.com/balimurphy ). In de keuken hebben deegwaren met verschillende sauzen en de Thaise keuken veel bijval.
Ik heb eindelijk het bewijs dat ik normaal ben, zoals iedereen.
Na de koffiepauze de geschiedenis van de immigratie onder de vorm van een quiz. (ik ben vergeten u te vertellen dat de koffie en de thee goed aangekomen zijn, de vertraging is te wijten aan een klein communicatieprobleem en helemaal mijn schuld, mea culpa)
Ik speel graag, maar ik heb weinig gelegenheid bij gebrek aan tegenspelers die zich willen meten met mij. Daarenboven heb ik 3 super ploegleden.
Eerste vraag : Oei, onze equipe is niet zo vlug. In elk geval hadden we het juiste antwoord niet.
Tweede vraag : Vergeet alles wat ik gezegd de over mijn kwaliteiten van algemene cultuur.
Derde vraag : Hier zitten we goed, maar we laten ons niet horen. Het zou beter zijn met echte drukknoppen.
Vierde vraag : 10%. Neen het is 20% van de bevolking. Dat maakt één Belg op vijf.
Vanaf dan is het quasi zonder fouten voor onze equipe, maar we worden helemaal in ons elan afgebroken omdat het tijd is om te eten. Niet erg, gaan eten vind ik ook wel wat.
Om niet af te wijken van de vrijdagregel staat er vis het menu van het sociale restaurant « Sesam ». De helft van de deelnemers heeft afgesproken in deze sympathieke plaats. Aan mijn kant van de tafel zijn de onderwerpen van gesprek heel divers : het gaat vooral over de kinderen, hun scholen en zeker over de Amerikaanse verkiezingen. Obama ligt op alle lippen. Het is niet zeker dat de gewestverkiezingen in België zoveel besproken zullen worden in de maand juni.
Zodra iedereen terug is begint de tweede time van ons spel gewijd aan de geschiedenis van de immigratie in België.
Hamel stelt ons een tekst voor. Wij moeten hem dateren en zeggen waarover men spreekt. Ik heb deze tekst al in handen gehad. Hij had me zo fel aangesproken dat ik hem reeds gebruikte in publicaties rond het thema van immigratie.
Ik ben een goede speler. Ik wacht tot alle ploegen knarsetanden om het antwoord te vinden. Niemand vindt het, dat is normaal want het antwoord is verrassend. Hamel geeft mij het woord (ik had hem in vertrouwen genomen). Het antwoord is 19...
Als u het antwoord wil kennen schrijf u dan in voor de volgende opleidingscyclus.
Het spel gaat verder. Onze equipe blijft aan de top.
Laatste rechte lijn. Een spel/oefening waar men over zichzelf spreekt en over de andere.
Hamel legt de regels uit die geldig blijven gedurende heel de opleiding :
1° Een regel van vertrouwelijkheid, al wat hier gezegd wordt blijft onder ons.
2° Het is belangrijk zich te investeren, door zichzelf limieten te stellen, voor de rijkdom van de uitwisselingen.
3° Het belang van het luisteren zonder dat het een therapie is.
4° Er zal geen evaluatie zijn van onze competenties.
Het spel/oefening laat mij toe om een van de deelnemers beter te leren kennen en omgekeerd. Ik stel gemeenschappelijke punten vast, bijvoorbeeld onze devotie (het woord is niet te sterk) voor alles wat gesuikerd is. Ik stel ook grote verschillen vast in onze temperamenten. Dat is ook het interculturele. Verschillende mensen die elkaar aanvaarden en samen werken voor een zelfde doel.
Aan mijn linkerkant ontsnapt een hartelijk gelach. Ik ben nieuwsgierig en probeer te luisteren ... ik stel me voor wat het zal geven als iedereen naar haar kijkt. Vooral dat zij de eerste zal zijn om « de vrucht voor te stellen » van haar opzoekingen. In ben niet ontgoocheld door de opvolging van de gebeurtenissen. Een moment van goed humeur, dankzij hem, ondanks haar. De eerste regel verbiedt mij om er meer over te zeggen.
Een kleine tussentijdse evaluatie onder de vorm van een rondetafel om deze tweede opleidingsdag af te sluiten. Iedereen blijkt eensgezind, iedereen is tevreden met de vorm en de inhoud en iedereen is ongeduldig voor de volgende week : analyse van gevallen, situaties, de debatten.
Het is 16u25, de vorming is erg uitgelopen. Alle deelnemers zijn gebleven tot het laatste ogenblik ondanks het late uur voor het begin van het weekend. Het is een teken dat niet liegt.
Ik stel mij het gezicht van mijn zoon voor als hij me straks de traditionele vraag zal stellen:
« En jij papa wat heb je gedaan vandaag ? »
« Wel ik heb gespeeld, gelachen goed gegeten en veel
bijgeleerd. »
« Dat is niet eerlijk, jij hebt teveel geluk ».
Ik weet niet of het eerlijk is maar dagen zoals deze wil ik nog wel.
Tot volgende week voor nieuwe verhalen.